Radosław (Radek) Tomasz Sikorski (ur. 23.02.1963 w Bydgoszczy) –
polski polityk, politolog, dziennikarz. Minister obrony
narodowej w latach 2005–2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza
i Jarosława Kaczyńskiego, senator VI kadencji, poseł VI
kadencji, od 2007 roku minister spraw zagranicznych w rządzie
Donalda Tuska, od 1 stycznia 2010 - przewodniczący Komitetu do
Spraw Europejskich.
W marcu 1981 w I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, imienia Ludwika Waryńskiego, sprawował funkcję przewodniczącego uczniowskiego komitetu strajkowego, będącego, według Radosława Sikorskiego, reakcją na tzw. wydarzenia bydgoskie.
W czerwcu 1981 wyjechał do Wielkiej Brytanii w celu nauki języka angielskiego. Po pół roku, kiedy w Polsce wprowadzono stan wojenny, wystąpił o azyl polityczny, który przyznano mu w 1982. W Anglii podjął studia w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie, w początkowym okresie na kierunku historii. Był członkiem Klub Bullingdona, ekskluzywnego stowarzyszenia zrzeszającego studentów-mężczyzn z rodzin angielskiej prawicy. Po trzyletnim pobycie na owej uczelni Radosław Sikorski ukończył studia uzyskując tytuł zawodowy Bachelor of Arts (odpowiednik licencjata) na kierunku "filozofia, nauki polityczne i ekonomia". Później uniwersytet ten na wniosek Radosława Sikorskiego i po wniesieniu drobnej opłaty wystawił mu także dyplom Master of Arts, uzyskiwany bez pobierania dalszej nauki po co najmniej siedmiu latach od immatrykulacji. W debacie publicznej Radosław Sikorski wskazywał na ten dyplom jako podstawę posiadania tytuł zawodowego magistra.
W 1999 ukończył Wyższy Kurs Obronny na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.
W latach 1986–1988 pracował jako wolny strzelec (freelancer) dla kilku tytułów prasy brytyjskiej ("The Spectator", "The Observer"). W 1986 pojechał do Afganistanu, początkowo aby przyłączyć się do Mudżahedinów - jak sam stwierdził. Jako korespondent "The Sunday Telegraph", obserwował odpalenie przez islamskich bojowników rakiet Stinger, potwierdzając, że USA dostarczały Afgańczykom uzbrojenie oraz że amerykańscy doradcy z CIA szkolili ich w Pakistanie. W 1987 przebywał w Heracie. W 1987 otrzymał pierwszą nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w bombardowaniu. W 1989 został współpracownikiem amerykańskiego czasopisma "National Review" odpowiedzialnym za korespondencję z zapalnych rejonów świata. Pisał o Afganistanie, później o Angoli. W latach 1990–1991 pełnił funkcję korespondenta "The Sunday Telegraph" w Warszawie.
Był redaktorem cyklu publikacji analitycznych pt. European Outlook, a także organizatorem konferencji międzynarodowych. Jest autorem książek, m.in. Prochy Świętych (nt. wojny w Afganistanie), The Polish House – an Intimate History of Poland. Pisał także dla "Rzeczpospolitej" i "The Wall Street Journal". Jako ekspert w sprawach stosunków międzynarodowych występował w telewizjach polskich i zagranicznych. W TVP prowadził program Wywiad Miesiąca, z udziałem znanych polityków światowych.
Od 1988 do 1992 doradzał magnatowi prasowemu Rupertowi Murdochowi i reprezentował interesy należącej do niego News Corporation w Polsce, w tym przy nieudanej próbie utworzenia komercyjnej stacji telewizyjnej.
Od 2002 do 2005 był członkiem liberalno-prawicowego think tanku American Enterprise Institute (AEI) w Waszyngtonie i dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej przy AEI.
W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej. Opowiadał się za szybkim włączeniem Polski do struktur NATO. W późniejszych latach związany był ze zorganizowanym przez Jana Olszewskiego Ruchem Odbudowy Polski. W wyborach do Sejmu w 1997 kandydował z listy ROP w okręgu bydgoskim, jednakże nie uzyskał mandatu i wkrótce potem wystąpił z ugrupowania.
Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne zainteresowane podwójnym obywatelstwem i wiążącym się z tym ryzykiem podwójnej lojalności inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim "Szpak". Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji "Szpak" została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego w 2006.
W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem spraw zagranicznych. Zajmował się utrzymywaniem kontaktów z Polonią oraz relacji z krajami Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej. W tym samym okresie sprawował funkcję przewodniczącego Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie.
25 września 2005 został Senatorem jako kandydat Komitetu Wyborczego PiS w okręgu bydgoskim. Kadencję rozpoczął 20 października tego samego roku, w Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych.
31 października 2005 został ministrem obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 - Jarosława Kaczyńskiego.
5 lutego 2007 podał się do dymisji. W mediach jako przyczynę dymisji sugerowano konflikt z szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem. Premier Jarosław Kaczyński przyjął dymisję. Oficjalnie powodem przyjęcia dymisji była negatywna ocena MON po przeprowadzeniu przeglądu resortów na przełomie 2006 i 2007, jednakże jeszcze 16 stycznia 2007 przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, minister Przemysław Gosiewski twierdził, że Radosław Sikorski ma poparcie premiera i zostanie w rządzie. Prezydent 7 lutego 2007 odwołał go z urzędu, powołując na ministra obrony narodowej dotychczasowego szefa swojej kancelarii Aleksandra Szczygłę.
12 września 2007 ogłosił, że będzie kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej z okręgu bydgoskiego. W wyborach, które odbyły się 21 października tego samego roku, otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła na Sejm VI kadencji. 2 grudnia 2007 wstąpił do Platformy Obywatelskiej.
Wcześniej, 16 listopada tego roku, został powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.
W 2010 był jednym z dwóch (obok Bronisława Komorowskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. Przegrał rywalizację stosunkiem głosów 31,5% do 68,5%.
11 kwietnia 2010 został członkiem "Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem", powołanego przez premiera po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.
Jest członkiem założycielem Związku Wyzwolenia Narodowego, patronem Stowarzyszenia Polskiego na Uniwersytecie Oksfordzkim, członkiem Klubu Canning, Klubu Polskiej Rady Biznesu, członkiem rady Klubu Atlantyckiego oraz rady Nagrody im. Jana Karskiego.
Jego żoną jest amerykańska dziennikarka i pisarka Anne Applebaum. Mają dwóch synów: Alexandra i Tadeusza. Wraz z rodziną mieszka w Chobielinie, w pałacyku odbudowanym w latach 1989–1999.
Od połowy lat 80. posiadał również obywatelstwo brytyjskie, którego zrzekł się w 2006 roku.
W marcu 1981 w I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, imienia Ludwika Waryńskiego, sprawował funkcję przewodniczącego uczniowskiego komitetu strajkowego, będącego, według Radosława Sikorskiego, reakcją na tzw. wydarzenia bydgoskie.
W czerwcu 1981 wyjechał do Wielkiej Brytanii w celu nauki języka angielskiego. Po pół roku, kiedy w Polsce wprowadzono stan wojenny, wystąpił o azyl polityczny, który przyznano mu w 1982. W Anglii podjął studia w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie, w początkowym okresie na kierunku historii. Był członkiem Klub Bullingdona, ekskluzywnego stowarzyszenia zrzeszającego studentów-mężczyzn z rodzin angielskiej prawicy. Po trzyletnim pobycie na owej uczelni Radosław Sikorski ukończył studia uzyskując tytuł zawodowy Bachelor of Arts (odpowiednik licencjata) na kierunku "filozofia, nauki polityczne i ekonomia". Później uniwersytet ten na wniosek Radosława Sikorskiego i po wniesieniu drobnej opłaty wystawił mu także dyplom Master of Arts, uzyskiwany bez pobierania dalszej nauki po co najmniej siedmiu latach od immatrykulacji. W debacie publicznej Radosław Sikorski wskazywał na ten dyplom jako podstawę posiadania tytuł zawodowego magistra.
W 1999 ukończył Wyższy Kurs Obronny na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.
W latach 1986–1988 pracował jako wolny strzelec (freelancer) dla kilku tytułów prasy brytyjskiej ("The Spectator", "The Observer"). W 1986 pojechał do Afganistanu, początkowo aby przyłączyć się do Mudżahedinów - jak sam stwierdził. Jako korespondent "The Sunday Telegraph", obserwował odpalenie przez islamskich bojowników rakiet Stinger, potwierdzając, że USA dostarczały Afgańczykom uzbrojenie oraz że amerykańscy doradcy z CIA szkolili ich w Pakistanie. W 1987 przebywał w Heracie. W 1987 otrzymał pierwszą nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w bombardowaniu. W 1989 został współpracownikiem amerykańskiego czasopisma "National Review" odpowiedzialnym za korespondencję z zapalnych rejonów świata. Pisał o Afganistanie, później o Angoli. W latach 1990–1991 pełnił funkcję korespondenta "The Sunday Telegraph" w Warszawie.
Był redaktorem cyklu publikacji analitycznych pt. European Outlook, a także organizatorem konferencji międzynarodowych. Jest autorem książek, m.in. Prochy Świętych (nt. wojny w Afganistanie), The Polish House – an Intimate History of Poland. Pisał także dla "Rzeczpospolitej" i "The Wall Street Journal". Jako ekspert w sprawach stosunków międzynarodowych występował w telewizjach polskich i zagranicznych. W TVP prowadził program Wywiad Miesiąca, z udziałem znanych polityków światowych.
Od 1988 do 1992 doradzał magnatowi prasowemu Rupertowi Murdochowi i reprezentował interesy należącej do niego News Corporation w Polsce, w tym przy nieudanej próbie utworzenia komercyjnej stacji telewizyjnej.
Od 2002 do 2005 był członkiem liberalno-prawicowego think tanku American Enterprise Institute (AEI) w Waszyngtonie i dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej przy AEI.
W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej. Opowiadał się za szybkim włączeniem Polski do struktur NATO. W późniejszych latach związany był ze zorganizowanym przez Jana Olszewskiego Ruchem Odbudowy Polski. W wyborach do Sejmu w 1997 kandydował z listy ROP w okręgu bydgoskim, jednakże nie uzyskał mandatu i wkrótce potem wystąpił z ugrupowania.
Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne zainteresowane podwójnym obywatelstwem i wiążącym się z tym ryzykiem podwójnej lojalności inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim "Szpak". Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji "Szpak" została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego w 2006.
W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem spraw zagranicznych. Zajmował się utrzymywaniem kontaktów z Polonią oraz relacji z krajami Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej. W tym samym okresie sprawował funkcję przewodniczącego Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie.
25 września 2005 został Senatorem jako kandydat Komitetu Wyborczego PiS w okręgu bydgoskim. Kadencję rozpoczął 20 października tego samego roku, w Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych.
31 października 2005 został ministrem obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 - Jarosława Kaczyńskiego.
5 lutego 2007 podał się do dymisji. W mediach jako przyczynę dymisji sugerowano konflikt z szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem. Premier Jarosław Kaczyński przyjął dymisję. Oficjalnie powodem przyjęcia dymisji była negatywna ocena MON po przeprowadzeniu przeglądu resortów na przełomie 2006 i 2007, jednakże jeszcze 16 stycznia 2007 przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, minister Przemysław Gosiewski twierdził, że Radosław Sikorski ma poparcie premiera i zostanie w rządzie. Prezydent 7 lutego 2007 odwołał go z urzędu, powołując na ministra obrony narodowej dotychczasowego szefa swojej kancelarii Aleksandra Szczygłę.
12 września 2007 ogłosił, że będzie kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej z okręgu bydgoskiego. W wyborach, które odbyły się 21 października tego samego roku, otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła na Sejm VI kadencji. 2 grudnia 2007 wstąpił do Platformy Obywatelskiej.
Wcześniej, 16 listopada tego roku, został powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.
W 2010 był jednym z dwóch (obok Bronisława Komorowskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. Przegrał rywalizację stosunkiem głosów 31,5% do 68,5%.
11 kwietnia 2010 został członkiem "Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem", powołanego przez premiera po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.
Jest członkiem założycielem Związku Wyzwolenia Narodowego, patronem Stowarzyszenia Polskiego na Uniwersytecie Oksfordzkim, członkiem Klubu Canning, Klubu Polskiej Rady Biznesu, członkiem rady Klubu Atlantyckiego oraz rady Nagrody im. Jana Karskiego.
Jego żoną jest amerykańska dziennikarka i pisarka Anne Applebaum. Mają dwóch synów: Alexandra i Tadeusza. Wraz z rodziną mieszka w Chobielinie, w pałacyku odbudowanym w latach 1989–1999.
Od połowy lat 80. posiadał również obywatelstwo brytyjskie, którego zrzekł się w 2006 roku.